Ἅγιος Βασιλίσκος ὁ Μάρτυρας (22 Μαΐου)

15 Ἅγιος Βασιλίσκος, ἀνιψιός τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος, καταγόταν ἀπό τό χωριό Χουμιαλά τῆς Ἀμασείας καί μαρτύρησε διά ξίφους ἐπί Μαξιμιανοῦ (285 – 305 μ.Χ.) καί ἄρχοντος Ἀγρίππα. Συνελήφθη ἀπό τόν ἡγεμόνα τῆς Καππαδοκίας Ἀσκληπιάδη μέ τούς στρατιῶτες του Εὐτρόπιο καί Κλεόνικο († 3 Μαρτίου), οἱ ὁποῖοι, ἐπειδή ἀρνήθηκαν νά θυσιάσουν στά εἴδωλα, τελειώθηκαν διά μαρτυρικοῦ θανάτου.
Ὁ Ἅγιος Βασιλίσκος ρίχθηκε στή φυλακή ἀπό τούς εἰδωλολάτρες μέ τήν ἐλπίδα ὅτι, μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου καί ἀπό τίς στερήσεις καί κακοπαθήσεις, θά ἀρνιόταν τόν Χριστό, ὁπότε ὁ ἀντίκτυπος ἀπό τήν πράξη του αὐτή θά ἦταν μέγας μεταξύ τῶν Χριστιανῶν. Αὐτός ὅμως εἶχε λάβει τήν ἀμετάτρεπτη ἀπόφαση νά πεθάνει ὡς Χριστιανός, ἔχοντας ὡς φωτεινό παράδειγμα τόν Μεγαλομάρτυρα θεῖο του, ὁ ὁποῖος παρέμεινε σταθερός στήν ὁμολογία του, ἀφοῦ ἀπέκρουσε ὅλες τίς ὑποσχέσεις καί τίς ἀπειλές.
Μία ἡμέρα ὁ Ἅγιος πέτυχε, χάρη στήν εὔνοια τῶν στρατιωτῶν πού τόν φύλαγαν, νά μεταβεῖ στόν οἶκο του, νά παρηγορήσει τούς γονεῖς καί ἀδελφούς του καί νά τούς συστήσει ἐμμονή στή Χριστιανική πίστη.
Ὅταν πληροφορήθηκε τοῦτο ὁ ἡγεμόνας Ἀγρίππας διέταξε νά τοῦ φορέσουν σιδερένια ὑποδήματα πού ἔφεραν ἐσωτερικά καρφιά καί νά τόν ὁδηγήσουν ἐνώπιόν του στά Κόμανα. Ἐρχόμενος πρός τόν ἡγεμόνα, ὅταν ἔφθασαν στό χωριό τῶν Δακῶν, οἱ στρατιῶτες πού τόν συνόδευαν τόν ἔδεσαν σέ ξερό πλάτανο, γιά νά γευματίσουν. Τότε ὁ Βασιλίσκος, διά τῆς προσευχῆς του, πέτυχε νά ἀναβλαστήσει ὁ πλάτανος καί ἀπό τήν ρίζα του νά ἀναβλύσει μικρή πηγή. Ἀφοῦ εἶδαν τό θαῦμα αὐτό οἱ στρατιῶτες, θαύμασαν καί πίστεψαν στόν Χριστό.
Ὅταν ἔφθασε στά Κόμανα, προσήχθη ἐνώπιον τοῦ Ἀγρίππα, ὁ ὁποῖος ὁδήγησε τόν Βασιλίσκο στόν εἰδωλολατρικό ναό, ἐλπίζοντας ὅτι τό ἐπίσημο περιβάλλον θά τόν ὠθοῦσε νά θυσιάσει στά εἴδωλα. Ὁ Βασιλίσκος ὅμως μέ θερμή προσευχή πέτυχε τήν πτώση καί συντριβή τῶν εἰδώλων. Τότε ὁ Ἀγρίππας διέταξε νά ἀποκεφαλισθεῖ καί τά ἱερά λείψανά του νά ριχθοῦν στόν ποταμό.
Χριστιανοί τῶν Κομάνων ἀνέσυραν τό τίμιο σκήνωμα κρυφά καί τό ἐνταφίασαν μέ εὐλάβεια.
Ἀργότερα, ἀπό τόν εὐσεβέστατο ἄρχοντα τῶν Κομάνων Μαρίνο ἀνοικοδομήθηκε ναός πρός τιμήν τοῦ Μάρτυρος, στόν ὁποῖο κατετέθησαν καί τά ἱερά αὐτοῦ λείψανα.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Ὡς βασίλειον δῶρον καί θῦμα ἅγιον, τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων καί ἀθλοθέτῃ Θεῷ, δι’ ἀθλήσεως στερρᾶς προσήχθης ἔνδοξε· σύ γάρ τήν πλάνην καθελών, στρατιώτης εὐκλεής, πανεύφημε Βασιλίσκε, τῆς ἀληθείας ἐδείχθης, Χριστῷ πρεσβεύων ὑπέρ πάντων ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Βασιλείας μέτοχος ἐπουρανίου, Βασιλίσκε ἔνδοξε, γεγενημένος ἀληθῶς, σῶζε τούς πόθῳ βοῶντάς σοι· χαίροις Μαρτύρων σεπτόν ἐγκαλλώπισμα.

Μεγαλυνάριον.
Ἄνθραξ εὐσεβείας ἀναδειχθείς, πυρί οὐρανίῳ, κατενέπρησας θαυμαστῶς, εἰδώλων τεμένη, θεόφρον Βασιλίσκε, πυρί δέ ζωηφόρῳ, θερμαίνεις ἅπαντας.

Ὁσία Καλή (22 Μαΐου)

22057 Ὁσία Καλή ἔζησε πρίν τό 15ο αἰώνα μ.Χ. καί καταγόταν ἀπό τήν Ἀνατολή, δηλαδή τή Μικρά Ἀσία.
Ἡ ἀκροστιχίδα τοῦ Κανόνος τῆς Ἁγίας μᾶς πληροφορεῖ ὅτι αὐτός ἀποτελεῖ ποιήμα «τοῦ Κρήτης», δηλαδή κάποιου Ἀρχιεπισκόπου τῆς Κρήτης. Καί στά δύο χειρόγραφα πού διασώζουν τήν Ἀκολουθία τῆς Ὁσίας δέν ἀναγράφεται τό ὀρθόν «Τοῦ», ἁλλά ἡ ἑρμηνεία του, δηλαδή τό ὄνομα τοῦ συγκεκριμένου ὑμνογράφου «Ἀνδρέου Κρήτης». Ἄρα, σύμφωνα μέ τά χειρόγραφα, ποιητής εἶναι ὁ διάσημος γιά τόν Μέγα Κανόνα του, Ἅγιος Ἀνδρέας, Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης. Ἄν ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἀκολουθίας εἶναι ὄντως ὁ Ἀνδρέας Κρήτης, τότε καί ἡ Ὁσία πρέπει νά ἔζησε τουλάχιστον πρίν τήν κοίμηση τοῦ Ἁγίου, δηλαδή πρίν τό 740 μ.Χ. Βέβαια, πίσω ἀπό τήν φράση «Τοῦ Κρήτης» μπορεῖ νά κρύβεται κάποιος ἄλλος Ἀρχιερεύς τῆς Κρήτης. Γι’ αὐτό ἔχει προταθεῖ ὡς ὑμνογράφος τῆς Ἀκολουθίας τῆς Ὁσίας ὁ Νικηφόρος Μοσχόπουλος, Μητροπολίτης Κρήτης καί «κατ’ ἐπίδοσιν» Μηθύμνης καί Πρόεδρος Λακεδαιμονίας. Αὐτός ἔζησε πλησιέστερα στό χρόνο συντάξεως τῶν χειρογράφων (15ος – 16ος αἰώνας), δηλαδή τό 13ο αἰώνα μ.Χ. καί στίς ἀρχές τοῦ 14ου αἰῶνος μ.Χ. (τό 1285 εἶναι ἤδη Μητροπολίτης Κρήτης, ἐνῶ τά τελευταῖα ἴχνη του ἀναφαίνονται κατά τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1322) καί εἶχε σχέσεις τόσο μέ τή Λέσβο ὅσο καί μέ τό Σινᾶ. Σ’ αὐτή τήν περίπτωση ἡ Ὁσία θά πρέπει νά ἔζησε τό ἀργότερο μέχρι τό πρῶτο ἥμισυ τοῦ 14ου αἰῶνος μ.Χ.
Ἡ οἰκογένεια τῆς Ὁσίας ἦταν πλούσια καί ἡ περιουσία της διατέθηκε ἀπό τήν Ἁγία σέ ἔργα φιλανθρωπίας καί εὐποιίας. Δέν πρέπει νά ἦταν μοναχή, διότι αὐτό δέν ἀναφέρεται πουθενά στήν Ἀκολουθία καί φιλοξενοῦσε τούς ἄστεγους καί ἐνδεεῖς στόν οἶκο της, ἀφοῦ ἦταν ἀφιερωμένη στή διακονία τῶν ἐλαχίστων καί πασχόντων ἀδελφῶν της.
Ἡ Καλή ἔζησε μέ σωφροσύνη, παρθενία, ἄσκηση, νηστεῖες καί ἀδιάλειπτη προσευχή. Χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ βίου της εἶναι ἡ φιλανθρωπία. Κίνητρό της ἦταν ὁ πόθος της νά τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, νά μιμεῖται τή θεϊκή εὐσπλαχνία καί φιλανθρωπία καί νά ἐκφράζει μέ κάθε τρόπο τήν ἀγάπη της πρός τούς συνανθρώπους της.
Στήν Ἀκολουθία της ἀναφέρονται καί θαύματα τῆς Ἁγίας. Κάποια φορά πού ζύμωσε ψωμί, γιά νά τό μοιράσει στούς φτωχούς, ὁ Θεός ἔκανε ὥστε νά μήν λιγοστεύει τό ψωμί πού τῆς ἀπόμενε, ὅπως στήν Παλαιά Διαθήκη δέν ἐλαττωνόταν τό ἀλεύρι τῆς χήρας στό Σαρεπτά, παρ’ ὅλο πού τρεφόταν μέ αὐτό ὁ Προφήτης Ἠλίας, ἡ χήρα καί τά παιδιά της.
Ἀλλά καί μετά τήν κοίμησή της ἡ Ἁγία συνέχισε ἀδιάκοπα νά εὐεργετεῖ τούς ἀνθρώπους, χαρίζοντας τήν θεραπεία στούς ἀσθενεῖς μέ τίς ἱκεσίες της πρός τόν Κύριο. Εἶναι τόσα πολλά τά θαύματα τῶν ἰάσεων, ὥστε ὁ ὑμνογράφος κάνει λόγο γιά «πέλαγος θαυμάτων» καί τήν ἀποκαλεῖ «θαυματόβρυτον». Θεραπεύει ποικίλα νοσήματα ψυχῶν καί σωμάτων, ἀλλά κυρίως ἀσθένειες ἐπώδυνες, χρόνιες καί δυσίατες, ρευματισμούς καί ἀρθρίτιδες, παραλύσεις τῶν ἀρθρώσεων καί παραμορφώσεις τῶν μελῶν τοῦ σώματος.
Ἡ μνήμη τῆς Ὁσίας Καλῆς ἀναφέρεται, ἐπίσης, στίς 15 Μαΐου καί τό Σάββατο τῆς Διακαινησίμου.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἁγία Ἰουλία ἡ Μάρτυς (22 Μαΐου)

7 Ἁγία Ἰουλία καταγόταν ἀπό εὐγενή οἰκογένεια τῆς Καρθαγένης καί ἔζησε τόν 5ο αἰώνα μ.Χ. Σύμφωνα με τήν παράδοση πουλήθηκε τό 439 μ.Χ. ὡς σκλάβος σέ ἕναν Σύριο ἔμπορο, πού ὀνομαζόταν Εὐσέβιος. Κατά τήν διαδρομή τοῦ κυρίου της σέ ἕνα ταξίδι, τό πλοῖο σταμάτησε στό ἀκρωτήριο Κόρσο στή βόρεια Κορσική. Ἡ Ἰουλία δέν ἀποβιβάσθηκε ἀπό τό πλοῖο, γιά νά μήν συμμετάσχει σέ εἰδωλολατρική τελετή, στήν ὁποία θά συμμετεῖχε ὁ κύριός της. Ὁ ἡγεμόνας τῆς νήσου Φήλικας τήν διέταξε νά θυσιάσει στά εἴδωλα. Ἡ Ἁγία ἀρνήθηκε καί μέ πνευματική ἀνδρεία ὁμολόγησε τόν Χριστό. Ἔτσι τήν κάρφωσαν σέ ἕνα σταυρό καί τελειώθηκε μαρτυρικά.
Ὁρισμένοι μελετητές θεωροῦν ὅτι μπορεῖ ἡ Ἁγία νά μαρτύρησε ἀπό Σαρακηνούς πειρατές.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ὅσιος Ρωμανὸς ὁ Ἀσκητής (22 Μαΐου)

15 Ὅσιος Ρωμανός ἔζησε τόν 5ο αἰώνα μ.Χ. Ἀσκήτεψε σέ ἕνα μοναστήρι, κοντά στό ὅρος Σουμπιάκο τῆς Ἰταλίας. Ἐκεῖ ἀξιώθηκε νά συναντήσει τόν Ὅσιο Βενέδικτο, ὁ ὁποῖος τόν ἐνίσχυσε στόν πνευματικό του ἀγώνα καί τόν πῆρε μαζί του γιά τρία χρόνια κατά τά ὁποία ἔζησε ὡς ἐρημίτης, ἀσκούμενος καί προσευχόμενος καθημερινά. Σύμφωνα μέ τήν παράδοση, μετά τήν εἰσβολή τῶν Βανδάλων στήν Ἰταλία, μετέβη στή Γαλλία, ὅπου ἵδρυσε μοναστήρι κοντά στήν Ὡξέρρη.
Ὁ Ὅσιος Ρωμανός κοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό 560 μ.Χ.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Publish modules to the "offcanvs" position.