ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ιερά εικόνα της Παναγίας Βασίλισσας είναι μοναδική στον Ελλαδικό χώρο και το θέμα της αναφέρεται στην κατάσταση της Παναγίας μας μετά τον θάνατό της. Η Κυρία Θεοτόκος μετά την Κοίμηση και Μετάστασή της στους ουρανούς δέχεται τιμές μοναδικές από τον Κύριο και Θεό Της, Ιησού Χριστό. Την στέφει Βασίλισσα των Ουρανών και της αποδίδει θρόνο υψηλό στα δεξιά Της. Γι’ αυτό όπως λέγει και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός η Παναγία μας κατέχει τα «Δευτερεία τῆς Ἁγίας Τριάδος» και γι’ αυτό υμνείται περισσότερο από κάθε άλλον άγιο κατά την προφητεία και αποκάλυψη «ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριούσι μὲ πᾶσαι αἳ γενεαί…». Ονομάστηκε Βασίλισσα από την Προφητεία του ψαλμωδού Δαυίδ «Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου, ἐν ἰματισμῶ, διαχρύσω, περιβεβλημένη, πεποικιλμένη…». Η Ιερά εικόνα της Παναγίας μας κατασκευάστηκε για την κόγχη του Ιερού Βήματος του Ι. Ν. Αγίου Γεωργίου Αγίων Αναργύρων Μουζακίου Καρδίτσας, καθότι ο Ιερεύς έχει ιδιαίτερη σχέση με την Θεομήτορα. Οι Αγιορείται Πατέρες καθώς πολύ περισσότερο ο Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, προτρέπει τους Ιερείς να παρακαλούν πολύ την Παναγία μας, διότι όλοι οι Άγιοι παρακάλεσαν την Παναγία. «Δεν δίνεται ένα χάρισμα από τον Θεό εις τον άνθρωπο, λέγει ο Γέροντας, ει μή διά μέσου της Παναγίας. Η Παναγία μοιράζει τα χαρίσματα στον κόσμο».

Η Εικόνα έγινε κατά θαυμαστό τρόπο, και ως προς την ανεύρεση των χρημάτων και ως προς την κατασκευή και ιστόρηση της εικόνος. Ο Αγιογράφος, μας απεκάλυψε κατά την παραλαβή της Εικόνος, ότι στο πρόσωπο δεν τράβηξε καμία λάθος γραμμή, αλλά ένιωθε την παρουσία κάποιου να είναι δίπλα του κατά την στιγμή της ιστορήσεως του προσώπου της Παναγίας μας. Η Ιερά Εικόνα της Παναγίας μας, μετά την ενθρόνισή της, έχει επιτελέσει πολλά θαύματα σε ανθρώπους που ήλθαν στην χάρη της και ζήτησαν την βοήθειά της. Αυτό δείχνει ότι η Κυρία Θεοτόκος ήθελε να ιστορηθεί και ως Βασίλισσα για να βοηθήσει τον κόσμο. Το μαφόριό Της είναι σε χρώμα μωβ και εσωτερικά κόκκινο, όχι τυχαία φυσικά. Το μωβ χρώμα συμβολίζει το πένθος, ενώ το κόκκινο χρώμα τη θυσία και τον θάνατο. Με αυτόν τον τρόπο η Κυρία Θεοτόκος, η οποία εγεύθηκε την θυσία του Υιού Της, τον πόνο της απώλειας και του θανάτου, δίνει σε όλους εμάς που την ασπαζόμαστε το θυσιαστικό πνεύμα για να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Μας παρηγορεί, και ιδίως τους ανθρώπους που χάνουν αιφνιδίως τα παιδιά τους, ότι ο χωρισμός είναι προσωρινός, όπως κι Εκείνη προσωρινά χωρίστηκε από τον Υιόν Της και τώρα είναι κοντά Του αιωνίως. Μας δίνει θάρρος, διότι Εκείνη εγέννησε τον Αρχηγόν της Ζωής και όσοι πιστεύσουν στον Υιόν Της δεν θα γευθούν θάνατο, αλλά θα μεταβούν στην αιώνιον ζωήν.

Η Ιερά εικόνα της Παναγίας Βασίλισσας εορτάζει και πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου, ημέρα της Κοιμήσεως και μεταστάσεως της Θεοτόκου και η Σύναξη της Παναγίας Βασίλισσας θα πανηγυρίζεται και θα εορτάζεται την ημέρα που έγινε η ενθρόνισή Της, 18-19 Οκτωβρίου κάθε χρόνο.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆ σεπτῆ Σου Εἰκόνι τῆς Βασιλίσσης προσπίπτωμεν, κλίνοντες τό γόνυ, Παρθένε, τῆς ψυχῆς και τοῦ σώματος, δεόμενοι ἀντιλήψεως, Ἁγνή, πρεσβείαις προς Υἱόν Σου και λιταῖς. Ἵνα τύχωμεν, Παρθένε, τῆς παρ’ Αὐτοῦ πλημελημάτων ἀφέσεως. Δόξα τοῖς μεγαλείοις Σου, Σεμνή, δόξα τοῖς θαυμασίοις Σου, δόξα ὑπερβαλόντως, Κόρη, τῆ δυναστείᾳ Σου.

Μεγαλυνάριον
Δεῦτε Βασιλίσσης τὴν ἱεράν, Εἰκόνα ἐν πίστει, ἀσπασώμεθα ἀδελφοί˙ βρύει γὰρ θαυμάτων, τὰ ῥεῖθρα ἀενάως, παθῶν τὰς βορβορώδεις, πηγὰς ξηραίνουσα.

Πηγή

 ἶναι ἕνας ἀπό τούς δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφῆτες. Ἦταν γιός τοῦ Βαθουήλ, ἀπό τή φυλή Ρουβήμ (αὐτό ὅμως δέν εἶναι σαφές, διότι ἄλλοι τόν θέλουν καταγόμενο ἀπό τήν φυλή Γάδ), καί προφήτευσε ὅταν βασιλιάς στήν φυλή τοῦ Ἰούδα ἦταν ὁ Ἰωᾶς (878 – 838 π.Χ).
Τό προφητικό του βιβλίο, ἔχει λεχθεῖ ὅτι τό διακρίνει ὕφος ποιητικότατο, περίκομψο, ζωηρό καί ἀποτελεῖ κόσμημα τῆς ἑβραϊκῆς φιλολογίας. Νά τί λέει περί μετανοίας: «Καί νῦν λέγει Κύριος ὁ Θεός ὑμῶν ἐπιστράφητε πρός μέ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν καί ἐν νηστείᾳ καί ἐν κλαυθμῷ καί ἐν κοπετῷ καί διαρρήξατε τάς καρδίας ὑμῶν καί μή τά ἱμάτια ὑμῶν καί ἐπιστράφητε πρός Κύριον τόν Θεόν ὑμῶν, ὅτι ἐλεήμων καί οἰκτίρμων ἐστι, μακρόθυμος καί πολυέλεος». Καί τώρα, λέει ὁ Κύριος καί Θεός σας: Ἐπιστρέψτε μέ μετάνοια σ’ ἐμένα μέ ὅλη σας τήν καρδιά, μέ νηστεία καί μέ δάκρυα μετανοίας. Σχίστε τίς καρδιές σας ἀπό πόνο μετανοίας καί συναίσθηση τῆς ἐνοχῆς σας, καί ὄχι τά ἐνδύματά σας. Ἐπιστρέψτε στόν Κύριο καί Θεό σας, διότι αὐτός εἶναι ἐλεήμων καί οἰκτίρμων, μακρόθυμος καί πολυέλεος.
Μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι τό προφητικό βιβλίο τοῦ Ἰωήλ, ἀποτελεῖται ἀπό τρία κεφάλαια, πού ἐκεῖ μέσα προφητεύει τήν ἔκχυση τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Πράξ. στ’ 17) στήν χριστιανική ἐκκλησία, καθώς ἐπίσης καί τά σημεῖα, πού θά προηγηθοῦν τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου.
Ὁ προφήτης Ἰωήλ ἀπεβίωσε εἰρηνικά.
(Ὁρισμένοι Συναξαριστές, περιττῶς ἐπαναλαμβάνουν τήν μνήμη του καί τήν 31η Μαρτίου).

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Έτερος Συναξαριστής 

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη του αγίου προφήτη Ιωήλ. Ο Ιωήλ είναι ο τέταρτος στη σειρά από τους δώδεκα ελάσσονες Προφήτες. Ο προφήτης Ιωήλ έζησε και προφήτεψε στην Ιερουσαλήμ στα 830 έως 750 προ Χριστού, είναι δηλαδή από τους αρχαιότερους Προφήτες. Περισσότερα δεν ξέρουμε για τον προφήτη Ιωήλ παρά μόνο πως ήταν γιός κάποιου Βαθουήλ, καθώς αναφέρεται στην αρχή του βιβλίου του· «Λόγος Κυρίου, ως εγεννήθη προς Ιωήλ τον του Βαθουήλ»” δηλαδή ο λόγος του Θεού, που έγινε στον Ιωήλ το γιό του Βαθουήλ. Το εβραϊκό όνομα Ιωήλ στα Ελληνικά θα πει «αγάπη Κυρίου».
Το βιβλίο ή η προφητεία του Ιωήλ αποτελείται από 4 κεφάλαια και είναι από τα πιο λογοτεχνικά και ποιητικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Η προφητεία ομιλεί για μια μελλοντική μεγάλη καταστροφή της χώρας από την επιδρομή ενός ολοκλήρου σύννεφου από ακρίδες, για τη μεγάλη επίσης ανομβρία, που θα ολοκλήρωση την καταστροφή και τέλος για την ημέρα του Κυρίου, που θα έλθει και που θα είναι ήμερα κρίσεως για τα έθνη και ευημερίας για το λαό του Θεού. Όλα αυτά είναι γεγονότα, που θα συμβούν στην ιστορία, τα όποια έχουν προέκταση και βρίσκουν εκπλήρωση στο μυστήριο της θείας οικονομίας, για τη σωτηρία του ανθρώπου και του κόσμου. Γιατί αυτό είναι η προφητεία, εκείνα δηλαδή που βλέπουν και προλέγουν άνθρωποι του Θεού, οδηγημένοι από το Άγιο Πνεύμα, για τη μέλλουσα σωτηρία.
Από το βιβλίο ή την προφητεία του Ιωήλ, που δεν μπορούμε να το αναλύσουμε ολόκληρο, θα ξεχωρίσουμε κάποια λόγια, που τα ακούμε στην Εκκλησία και πρέπει να μας είναι γνωστά. Πρώτα είναι η πρόρρηση για τον ερχομό στους Αποστόλους του Αγίου Πνεύματος την ήμερα της Πεντηκοστής. Στο προφητικό ανάγνωσμα του Εσπερινού της εορτής της Πεντηκοστής ακούμε τον προφήτη Ιωήλ. Και στο αποστολικό ανάγνωσμα της θείας Λειτουργίας την Τρίτη της Διακαινησίμου ακούμε τον απόστολο Πέτρο, μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, να ομιλεί στο λαό και να επαναλαμβάνει τα λόγια του προφήτη Ιωήλ. Ό,τι έβλεπε κι έλεγε ο Προφήτης πριν 800 χρόνια εκπληρώνεται τώρα, με την έλευση του Αγίου Πνεύματος «εν είδει πυρίνων γλωσσών».
Να τα λόγια της προφητείας, που τα παίρνει ο απόστολος Πέτρος για να εξηγήσει το θαύμα της Πεντηκοστής. «Θα δώσω πλουσιοπάροχα από το πνεύμα μου σε κάθε άνθρωπο, και τα παιδιά σας και οι θυγατέρες σας θα κηρύξουν την αλήθεια, και οι νέοι σας θα δουν οράματα και οι γέροντές σας θα ονειρευτούν θεϊκά όνειρα». Είναι οι ενέργειες και τα θαύματα του Αγίου Πνεύματος, καθώς τα βλέπουμε στους Αποστόλους την ημέρα της Πεντηκοστής και στους βίους των Αγίων.
Τα άλλα λόγια, που ξεχωρίζουμε από την προφητεία του Ιωήλ, είναι εκείνα που ακούμε στην Εκκλησία κάθε χρόνο την Κυριακή μετά την εορτή των Χριστουγέννων. Ο ιερός υμνογράφος εμπνέεται το Δοξαστικό των Αίνων από τα λόγια της προφητείας του Ιωήλ, που είναι η συνέχεια στα παραπάνω λόγια που εξηγήσαμε. «Τότε θα δείξω», λέγει ο Θεός, «θαυμαστά σημάδια επάνω στον ουρανό και κάτω στη γη, αίμα και πυρ και ατμίδα καπνού». Με τις ίδιες λέξεις ο υμνογράφος αρχίζει το Δοξαστικό, τις οποίες στη συνέχεια εξηγεί θεολογικά. «Αίμα και πυρ και ατμίδα καπνού, τέρατα γης, α προείδεν Ιωήλ αίμα την σάρκωσιν, πυρ την θεότητα, ατμίδα δε καπνού το Πνεύμα το Άγιον, το επελθόν, τη Παρθένω και κόσμον ευωδιάσαν…» Αίμα είναι ο άνθρωπος Ιησούς, φωτιά ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, και σύννεφο καπνού το Άγιο Πνεύμα.
Σ’ αυτό το Δοξαστικό βλέπομε πως η Εκκλησία εξηγεί τον προφητικό λόγο· ό,τι είπαν οι Προφήτες βρίσκει την εξήγηση και την εκπλήρωσή του στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και στην Εκκλησία. Ο καινούργιος κόσμος, που προβλέπουν και κηρύττουν όλοι οι Προφήτες, είναι ο κόσμος που θα έλθει με τη γέννηση του Ιησού Χριστού· η βασιλεία των ουρανών, ο κόσμος και ο λαός του Θεού, δηλαδή η Εκκλησία.
Ο προφήτης Ιωήλ, του οποίου την ιερή μνήμη σήμερα εορτάζουμε, είναι ένας από τους ανθρώπους, που έστειλε ο Θεός και τους φώτισε με το άγιο Πνεύμα του, για να κηρύξουν τον ερχομό του καινούργιου αυτού κόσμου. Αυτός ο κόσμος των Προφητών, η Εκκλησία του Χριστού, δεν είναι μόνο ο βίος εδώ στη γη, αλλά και η αιώνια ζωή στους ουρανούς. Το κήρυγμα των Προφητών είναι «επαγγελία ζωής της νυν και της μελλούσης». Αμήν.

Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ὡς ἔμπνουν κειμήλιον, τῶν ἱερῶν ἀρετῶν, Προφήτης θεόληπτος, ὤφθης σοφέ, Ἰωήλ, ἑλλάμψει τοῦ Πνεύματος· ὅθεν τῆς εὐσεβείας, ἡ πηγή ὡς προέφης, ἔβλυσε τοῖς ἐν κόσμῳ, ἐκ τοῦ οἴκου Κυρίου· ἧς νῦν καταπολαύοντες, πόθῳ τιμῶμέν σε.

Κοντάκιον. Ἦχος α’. Τόν τάφον σου Σωτήρ.
Τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ, νοητῶς θεώρησας, ἐδέξω Ἰωήλ, τῶν μελλόντων τήν γνῶσιν· τό Πνεῦμα γάρ τό Ἅγιον, ὥσπερ ἔφης ἐκκέχυται, κατ’ ἐνέργειαν, εἰς πᾶσαν σάρκα Προφῆτα, τήν πιστεύσασαν, τῷ ἐπί γῆς κενωθέντι, καί σέ θαυμαστώσαντι.

Μεγαλυνάριον.
Ὤφθη ἀποστάζουσα γλυκασμόν, Ἰωήλ Προφῆτα, σοῦ ἡ γλῶσσα προφητικόν· τήν γάρ ἐν τῷ Λόγῳ, ἀνάπλασιν τοῦ κόσμου, συμβολικῶς κηρύττει, δι’ ἧς ἐσώθημε.

έτοχος τῆς θερμῆς καί γενναίας πίστης, πού ἀνθίζει καί θαυματουργεῖ στούς μεγάλους ἀγῶνες καί στίς σκληρές δοκιμασίες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Οὔαρος, ἦταν στρατιώτης ἀπό τά Τύανα στά χρόνια τῶν διωγμῶν ἐπί Διοκλητιανού. Ἐκτελοῦσε καθήκοντα φρουροῦ στίς φυλακές, ὅπου ἔκλειναν χριστιανούς. Τά παθήματά τους τόν ἔθλιβαν καί ἡ γενναιότητά τους ἄναβε περισσότερο τήν πίστη του. Ἦταν καί αὐτός χριστιανός, ἀλλά οἱ ἀνώτεροί του καί οἱ συστρατιῶτες του δέν τό ἤξεραν. Ἑπομένως δέν ὑπῆρχε ἐναντίον του καμία ὑποψία καί ἐπωφελούμενος ἀπ’ αὐτό κατόρθωνε νά φέρνει τροφές στούς μάρτυρες, νά τούς ἐνισχύει καί νά τούς παρηγορεῖ.
Κάποτε ἔφεραν στήν φυλακή ἕξι πιστούς σεβάσμιους ἀσκητές. Ἦταν καί ἕβδομος, ἀλλά πέθανε στόν δρόμο λόγω γήρατος ἀπό τίς κακουχίες. Οἱ ἔγκλειστοι αὐτοί, μέ τή φυσιογνωμία τῶν λόγων καί τῶν τρόπων τους, ἐπηρέασαν πολύ τήν ψυχή τοῦ Οὐάρου, ὥστε θέλησε νά πεθάνει μαζί τους. Ὅταν λοιπόν τούς ρώτησε ὁ δικαστής πού εἶναι ὁ ἕβδομος σύντροφός τους, ὁ Οὔαρος φώναξε «ἰδού ἐγώ». Καί συγχρόνως ἄρχισε νά διακηρύττει ὅτι εἶναι Χριστιανός.
Μάταια προσπάθησαν οἱ ἀξιωματικοί του νά τόν μεταπείσουν. Αὐτός παρακαλοῦσε τούς ἀσκητές, νά προσευχηθοῦν στόν Θεό νά τοῦ δώσει δύναμη ν’ ἀντέξει στά βασανιστήρια πού ἦταν πολύ ἄγρια. Τελικά νίκησε. Πέθανε χωρίς ν’ ἀλλαξοπιστήσει. Τήν ἑπομένη κόπηκαν καί τά κεφάλια τῶν ἀσκητῶν.
Τή νύχτα χριστιανικά χέρια, ἔθαψαν εὐλαβικά τούς ἑπτά μάρτυρες τῆς πίστης.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Τῶν Μαρτύρων ζηλώσας τά κατορθώματα, μαρτυρικῶς ἠγωνίσω ὑπέρ τῆς δόξης Χριστοῦ, καί καθεῖλες τόν ἐχθρόν παμμάκαρ Οὔαρε· ἐν γάρ ἰκρίῳ προσδεθείς, πρός τῷ ξύλῳ τῆς ζωῆς, νομίμως ἀποκατέστης, πρεσβευτικῇ χορηγίᾳ, καταφαιδρύνων τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τόν Σταυρόν ὡς θώρακα, ἐνδεδυμένος παμμάκαρ, τῶν τυράννων ἤμβλυνας, τάς πονηράς μεθοδείας· ἤνεγκας, τάς ἀνυποίστους σαρκός βασάνους· ἤνυσας, τούς θείους ἄθλους γενναιοφρόνως· διά τοῦτο ἐκοσμήθης, θείῳ στεφάνῳ θεόθεν Οὔαρε.

Μεγαλυνάριον.
Σύμμορφος ἐγένου τοῖς Ἀθληταῖς, Οὔαρε τρισμάκαρ, ἀριστεύσας περιφανῶς· ὅθεν οὐρανίων, ἀξιωθείς χαρίτων, ὑπέρμαχος γνωρίζῃ, τοῖς σέ γεραίρουσι.

ταν Βούλγαρος στήν καταγωγή καί γεννήθηκε στό χωριό Σκρίνο, κοντά στήν Σόφια (Βουλγαρίας), ἐπί βασιλείας Πέτρου τοῦ Βούλγαρου.
Ἔχοντας μοναχική κλίση, πῆγε πρῶτα σέ κάποια Μονή καί κατόπιν ἀνέβηκε στό ὄρος Ῥίλα. Ἐκεῖ ἔκτισε πρῶτα μικρή καλύβα, πού μέ τό χρόνο ἔγινε καταφύγιο πολλῶν μοναχῶν.
Ὁπότε ἔκτισε τήν Μονή τοῦ Ῥίλα, στήν ὁποία ἀσκητικά ἀφοῦ ἔζησε, ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Φερωνύμως χαρίτων τοῦ θείου Πνεύματος, τῇ ἰσαγγέλῳ ζωῇ σου ἀνακαθάρας τόν νοῦν, εἰσεδέξω δαψιλῶς τόν πλοῦτον Ὅσιε, καί θαυμάτων αὐτουργός, ἀνεδείχθης ἀληθῶς, Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννη, καθικετεύων ἀπαύστως, ἐλεηθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἐν τῷ Ῥίλᾳ ἄγγελος Πάτερ ὡράθης, καί Μονήν ἀνήγειρας, ὦ Ἰωάννη τῷ Χριστῷ, ἔνθα τό θεῖόν σου λείψανον, καθαγιάζει τούς πίστει προστρέχοντας.

ετά δέ τάς ἡμέρας ταύτας ἐπισκευασάμενοι ἀνεβαίνομεν εἰς Ἱερουσαλήμ, συνῆλθον δέ καί τῶν μαθητῶν ἀπό Καισαρείας σύν ἡμῖν, ἄγοντες παρ’ ὢ ξενισθῶμεν Μνάσων τινι Κυπρίω, ἀρχαίω μαθητή. (Πράξ. κα’ 15 – 16).
Δηλαδή, ὑστέρα ἀπό τίς ἡμέρες αὐτές (πού ἔμειναν στήν Καισαρεία καί ὁ προφήτης Ἄγαβος προφήτεψε τήν σύλληψη τοῦ Ἀποστόλου, ὅταν θά πήγαινε στά Ἱεροσόλυμα γιά τελευταῖα φορά), οἱ Ἀπόστολοι Παῦλος, Λουκᾶς καί οἱ σύντροφοί τους ἑτοίμασαν τίς ἀποσκευές τους καί ἀνέβηκαν στά Ἱεροσόλυμα.
Ἐκεῖ ἦρθαν καί ἀπό τήν Καισαρεία μερικοί ἀπό τούς μαθητές καί ἔφεραν μάλιστα μαζί τους καί κάποιον Μνάσωνα, Κύπριο παλιό μαθητή στό σπίτι τοῦ ὁποίου ἐπρόκειτο νά φιλοξενηθοῦν.
Ἀρχαῖος μαθητής! Νά ὁ ἐπίζηλος τίτλος, τόν ὁποῖο αὐτό τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ διά τοῦ Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστού Λουκᾶ δίνει στόν ἐκλεκτό Ἱεράρχη τῆς Κύπρου, τόν Ἅγιο Μνάσωνα. Ἀρχαῖο μαθητή τόν ὀνομάζει.
Τώρα πῶς ὁ Μνάσων βρέθηκε στά Ἱεροσόλυμα καί εἶχε μάλιστα καί σπίτι δικό του, στό ὁποῖο φιλοξενήθηκαν τόσοι μαθητές, δέν γνωρίζουμε. Ἀπό τό συναξάρι του μαθαίνουμε μόνο πώς ὁ Ἅγιος Μνάσων γεννήθηκε στήν Ταμασό ἀπό γονεῖς εἰδωλολάτρες.
Κάποια φορά, ὅταν ἦταν πιά μεγάλος, οἱ γονεῖς του ἔστειλαν αὐτόν μαζί μέ τόν φίλο του Θεωνᾶ στήν Ρώμη γιά νά διευθετήσουν τήν διαφορά πού ὑπῆρχε μεταξύ τῶν εἰδωλολατρῶν τοῦ Πολιτικοῦ καί τοῦ χωριοῦ Πέρα ποιός ἀπό τούς ψευδώνυμους, εἰδωλολατρικούς θεούς, πού εἶχαν προστάτες ἦταν ὁ μεγαλύτερος. Στήν Ρώμη οἱ δυό φίλοι συνήντησαν μερικούς Ἀποστόλους ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα οἱ ὁποῖοι φαίνεται πώς κατέφυγαν ἐκεῖ μετά τόν λιθοβολισμό τοῦ Στεφάνου, καί ἀπό αὐτούς διδάχτηκαν τά περί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τά λίγα πού ἄκουσαν γιά τήν καινούργια θρησκεία, ἄναψαν μέσα τους βαθύ τόν πόθο νά γνωρίσουν γι’ αὐτήν περισσότερα. Γιά τοῦτο τόν λόγο ἔσπευσαν νά συντομεύσουν τόν χρόνο τῆς παραμονῆς τους στήν Ρώμη καί νά φύγουν γιά τά Ἱεροσόλυμα. Τό ταξίδι τους εἶχε ἕναν σκοπό: Νά συναντήσουν ἐκεῖ τόν κορυφαῖο Ἀπόστολο Πέτρο καί τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη, γιά τούς ὁποίους εἶχαν ἀκούσει πολλά καλά λόγια καί νά πληροφορηθοῦν ἀπό τό στόμα τους περισσότερα γιά τό ἀγαπημένο ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ.
Ὁ εὐγενικός πόθος τους, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, βραβεύτηκε πλούσια στήν Ἁγία Πόλη. Ἐδῶ οἱ δυό φίλοι συναντήθηκαν μέ τόν «ἠγαπημένον μαθητήν», τόν Θεολόγο Ἰωάννη καί ἀπό αὐτόν ἄκουσαν καταλεπτῶς γιά ὅλη τήν ζωή καί τό ἔργο τοῦ Κυρίου. Στό τέλος, ἀφοῦ ἔλαβαν καί τό ἅγιο βάπτισμα, ἐπέστρεψαν στήν πατρίδα τους τήν Κύπρο. Ἦρθαν γιά νά σκορπίσουν καί ἐδῶ τό φῶς τοῦ Χριστοῦ. Νά! μιά ἀληθινή ἐκδήλωση φιλοπατρίας.
Σάν ἔφτασαν στήν Κύπρο, μέ μεγάλη χαρά πληροφορήθηκαν ὅτι οἱ Ἀπόστολοι Βαρνάβας, Μάρκος καί Παῦλος εἶχαν ἔρθει ἐδῶ πρό καιροῦ καί ἀνέλαβαν σκληρή ὁδοιπορία, γιά νά φωτίσουν τίς σκοτισμένες ψυχές. Μέ τήν βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ Μνάσων κινήθηκε σέ διάφορα μέρη νά τούς συναντήσει. Ἕνα πρωί οἱ κόποι του βραβεύτηκαν. Σ’ ἕνα σπήλαιο, ὅπως εἴδαμε καί στόν βίο τοῦ Ἁγίου Ἠρακλειδίου, ὁ Μνάσων συνήντησε τούς Ἀποστόλους μαζί μέ τόν νεοφώτιστο ἐπίσκοπο, τοῦ ὁποίου ὁ «ἀρχαῖος, αὐτός, μαθητής» ἔσπευσε νά γίνει σύντροφος καί βοηθός του.
Ἀπό τό σπήλαιο τῆς Ταμασοῦ, στό ὁποῖο ἐγκαταστάθηκαν στήν ἀρχή οἱ δύο μαθητές καί οἱ συνεργάτες τους, ἄρχισαν οἱ σωστικές ἐξορμήσεις μέ ἀποτέλεσμα «ὁ λόγος ὁ τοῦ Σταυροῦ» νά γίνει σέ λίγο καιρό πηγή παρηγοριᾶς καί ἐλπίδος γιά τίς ἀποκαμωμένες καρδιές. Τό φλογερό κήρυγμα ἐνισχυόμενο ἀπό τό ζωντανό παράδειγμα μιᾶς ἁγίας ζωῆς καί τά πολλά θαύματα πρόσθεταν κάθε ἡμέρα καί νέες ψυχές στόν ἀριθμό τῆς πρώτης Ἐκκλησίας.
Πλούσια χαρίτωσε ὁ Θεός καί τόν Ἅγιο Μνάσωνα μέ τό θαυματουργικό χάρισμα. Ἀπό τό συναξάρι του μανθάνουμε πώς κάποια φορά πού ὁ Ἅγιος βγῆκε ἀπό τό σπήλαιο ὅπου ἔμενε καί πῆγε στήν πόλη, εἶχε περάσει ἀπό τόν περικαλλή ναό τοῦ Ἀσκληπιοῦ, πού βρισκόταν στό κέντρο τῆς Ταμασοῦ. Στό ἀντίκρισμα τοῦ ναοῦ μέ τά πλούσια ἀγάλματα ἡ ψυχή τοῦ Ἁγίου ἀγανάκτησε γιά τό κατάντημα τῶν συμπατριωτῶν του, μά καί ὄλου τοῦ ἀρχαίου κόσμου. «Τά εἴδωλα τῶν ἐθνῶν», ψέλλισε, «ἀργύριον καί χρυσίον ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων». Κι ἀφοῦ κοίταξε μέ παράπονο τά λευκά μάρμαρα τοῦ ναοῦ καί τό ἀστραφτερό ἄγαλμα τοῦ Ἀσκληπιοῦ, πού ἦταν στό μέσο, φώναξε: «Στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, σέ διατάζω νά πέσεις καί νά συντριβεῖς».
Δέν πρόφτασε νά τελειώσει ὁ Ἅγιος καί τό θαῦμα ἔγινε. Τό ἄγαλμα τοῦ Ἀσκληπιοῦ, ἀλλά καί ὁλόκληρος ὁ ναός γκρεμίστηκαν τήν ἴδια στιγμή καί ἔγιναν κομμάτια. Οἱ ψευδοϊερεῖς, πού βρισκόντουσαν ἐκεῖ, καί παρακολουθοῦσαν τά γενόμενα μέ δάκρυα ἔτρεξαν καί κατήγγειλαν στούς Ἕλληνες εἰδωλολάτρες τά ὅσα εἶδαν. Κι αὐτοί, ἔξαλλοι ἀπό ἱερή ἀγανάκτηση, ὄρμισαν νά συλλάβουν τόν Ἅγιο καί νά τόν σκοτώσουν. Μά ὁ φλογερός ἱεραπόστολος δέν τά ἔχασε. Μέ τό θάρρος τῆς χριστιανικῆς πίστεως πού πλημμύριζε τήν ψυχή του, στάθηκε ἀτάραχος, κοίταξε κατάματα τά μανιασμένα πλήθη, καί φύσηξε στό πρόσωπό τους. Μικροί καί μεγάλοι μέ μιᾶς σταμάτησαν καί ἄρχισαν νά φωνάζουν μέ πόνο: «Τά μάτια μας. Τό φῶς μας. Χάσαμε τό φῶς μας. Λυπήσου μας, ἄνθρωπε. Πιστεύουμε στόν Θεό σου. Συγχώρησέ μας καί κάνε μας καλά».
Ὁ Ἅγιος στίς παρακλήσεις τους ἔσπευσε ν’ ἀνταποκριθεῖ. Τούς ξανάδωσε τό φῶς τους σφραγίζοντας τόν καθένα μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, καί ὕστερα τούς βάπτισε. Κι ἦταν ὅλοι κάπου τριακόσιοι. (Ἀκολουθία Ἁγίου Μνάσωνος σελ. 16, 1774).
Ἕνα μεγάλο μέρος ἀπό τήν ὑπόλοιπη ζωή τοῦ Ἁγίου Μνάσωνος εἶναι συνδεδεμένο μέ τήν ζωή τοῦ πρώτου ἐπισκόπου τῆς Ταμασοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἠρακλειδίου. Μαζί ἔμεναν στήν ἀρχή. Στό ἴδιο σπήλαιο πού χρησιμοποιόταν καί ὡς ναός. Ἀργότερα ὁ Μνάσων ἔφτιαξε δικό του κελί, δίπλα στό κελί τοῦ Ἁγίου Ἠρακλειδίου. Ὅμως μαζί του ἱερουργοῦσε, μαζί του προσευχόταν. Μέ προθυμία τόν βοηθοῦσε. Καί σέ ὅλα του ἦταν πιστός καί ἀφοσιωμένος ἀκόλουθος.
Στό ἱεραποστολικό ταξίδι πού ἀνέλαβε ὁ Ἠρακλείδιος στήν Πάφο, ὁ Μνάσων τόν ἀκολούθησε πρόθυμα καί πολύ τοῦ συμπαραστάθηκε στό ἱερό ἔργο. Ἀλλά καί στήν ἐκτέλεση θαυμάτων, ὅπως ἀναγράφεται στήν ἀκολουθία του, καθόλου δέν ὑστέρησε ἀπό τόν Ἅγιο Δάσκαλό του.
Ὁ Μνάσων, ὅπως ἀναφέραμε καί στόν βίο τοῦ Ἁγίου Ἠρακλειδίου, ἀνέστησε τήν Τροφίμη, τήν μητέρα τοῦ Ἀετίου, πού ἀπό τήν βαθιά θλίψη της γιά τόν θάνατο τοῦ παιδιοῦ της κτύπησε τό κεφάλι στόν τοῖχο καί ἔπεσε κάτω νεκρή.
Κάποια ἄλλη φορά ἀνέστησε ἀπ’ τόν τάφο ἕνα πάλι νεκρό μέ ἀποτέλεσμα τετρακόσιοι εἰδωλολάτρες νά πιστεύσουν καί νά βαπτιστοῦν τήν ἴδια μέρα.
Ἔφραξε τό στόμα κάποιου δύστροπου χρεώστη, πού μιά ἡμέρα ἅρπαξε ἕναν πιστό ἀδελφό καί ζητοῦσε νά τόν στραγγαλίσει, γιά νά πάρει πίσω ἕνα ἐνέχυρο πού τοῦ εἶχε δώσει. Ὁ Ἅγιος Μνάσων τοῦ πῆρε τό χέρι καί μέ γλυκύτητα τοῦ εἶπε: «Ἄφησέ τον, παιδί μου, καί θά σοῦ ἐπιστρέψει ὅ,τι τοῦ ἔδωκες.»
Ὁ δύστροπος ὅμως καί ἄνομος χρεώστης, πού εἶδε τήν στιγμή ἐκείνη νά πλησιάζουν καί ἄλλοι ὅμοιοί του, ἀντί νά ἀφήσει τό δυστυχισμένο θύμα του, ἄρχισε νά τό πιέζει περισσότερο καί νά βλαστημᾶ τόν Κύριο.
Στίς ὕβρεις καί τίς βλασφημίες τοῦ σκληροῦ καί ἄδικου Ἀλέξανδρου (ἔτσι λεγόταν ὁ χρεώστης) ὁ Ὅσιος του εἶπε:
Τό ἄνομο στόμα σου, πού ὑβρίζει καί βλασφημεῖ τόν δημιουργό, θά μείνει ἄλαλο καί κλειστό. Καί τό χέρι πού ἐπιτίθεται καί ζητᾶ νά βλάψει τόν ἀθῶο, θά ξηρανθεῖ.
Δέν πρόφτασε νά τελειώσει ὁ Ἅγιος τά λόγια του καί ἡ τιμωρία βρῆκε τόν ἄνομο καί ὑβριστῆ. Ὁ Ἀλέξανδρος ἔμεινε ἄλαλος καί ξερός.
Τό θαῦμα κατατρόμαξε τούς παριστάμενους. Μερικοί μάλιστα ἔσπευσαν νά δηλώσουν πίστη στόν Θεό τοῦ Ἁγίου. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς ἦταν καί κάποιος Γελάσιος πού ἐπίστευσε μέ ὅλο τόν οἶκο του καί βαπτίστηκε.
Τό παράδειγμά του μιμήθηκε καί ὁ Ἀλέξανδρος. Μέ δάκρυα πού ἔτρεχαν καί ἔβρεχαν τά ἐνδύματά του ζητοῦσε μέ διάφορες κινήσεις τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἅγιος τόν λυπήθηκε. Τόν συγχώρησε, τόν θεράπευσε καί στό τέλος τόν βάπτισε.
Στήν ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Μνάσωνος ἀναφέρονται καί ἄλλα θαύματα. Μερικά εἶναι καί τοῦτα:
«Μίαν τῶν ἡμερῶν» πού ὁ Ἅγιος ξεκίνησε νά πάει στό χωριό Πέρα, βρῆκε τόν ποταμό κατεβασμένο μέ πολύ νερό. Ἀφοῦ στάθηκε καί εἶπε μία προσευχή, ἔκανε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ καί τότε τά νερά στάθηκαν καί ὁ Ἅγιος πέρασε στήν ἄλλη μεριά σάν τόν προφήτη Ἠλία, «ἁβρόχοις ποσί».
Θεράπευσε δαιμονισμένους καί τυφλούς. Κατέπαυσε τρικυμία καί πρόλαβε ναυάγιο. Σέ καιρό ξηρασίας, προσευχήθηκε, καί οἱ καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ ἄνοιξαν καί ἔπεσαν εὐεργετικές βροχές. Ὁ Ἅγιος Μνάσων διαδέχτηκε στόν ἐπισκοπικό θρόνο τῆς Ταμασοῦ τόν δάσκαλο καί προστάτη του, τόν Ἅγιο Ἠρακλείδιο. Μέ τήν ἐπιμονή καί τήν ἀτσαλένια θέλησή του, μέ τό κήρυγμα καί τά θαύματά του ἡ στρατιά τῶν ὀπαδῶν τοῦ Χριστοῦ μεγάλωνε καθημερινά καί τό φῶς τῆς καινούργιας ζωῆς ἁπλωνόταν μέ τήν δράση του σ’ ὅλο τό βασανισμένο νησί.
Τό σωστικό ἔργο τοῦ Ἁγίου συνεχίστηκε ὡς τά βαθιά του γηρατειά. Ὅταν πλησίασε ὁ καιρός ν’ ἀφήσει τόν κόσμο καί νά πάει στόν οὐρανό, κάλεσε κοντά του τούς μαθητές του, καί ἀφοῦ τούς ἔδωκε χρήσιμες συμβουλές καί τούς παρήγγειλε νά μή λυπηθοῦν, χειροτόνησε ἀντικαταστάτη του τόν Ροδώνα «ψήφῳ κοινῇ» ὅλων τῶν πολιτῶν τῆς Ταμασοῦ.
Τρεῖς μέρες μετά τά γεγονότα αὐτά, στίς 19 τοῦ Ὀκτώβρη, ἡ ἁγία ψυχή τοῦ ταπεινοῦ καί σεμνοῦ ἐπισκόπου, ἐγκατέλειψε τά γήινα καί πέταξε γιά τόν οὐρανό. Στό ἄκουσμα τό θλιβερό του θανάτου του τά πλήθη τῶν πιστῶν προσέτρεξαν ἀπό ὅλα τά μέρη, γιά νά ἀποχαιρετήσουν τόν πατέρα τους καί νά ἀσπασθοῦν γιά τελευταῖα φορά τό τίμιο λείψανό του. Τήν ὥρα τοῦ ἀσπασμοῦ «τυφλοί ἀνέβλεπον, χωλοί περιεπάτουν καί δαίμονες ἔφευγον ἀπό τούς ἀνθρώπους». Οἱ μαθητές κήδευσαν τό ἅγιο σῶμα «ἐντίμως καί εὐλαβῶς πλησίον τοῦ Ἁγίου Ἠρακλειδίου».
Ἀργότερα ὁ σεβασμός τῶν χριστιανῶν πρός τόν μεγάλο αὐτόν Ἅγιο ἔστησε λίγο πέρα ἀπό τόν τάφο του ἕνα μοναστήρι, τό ὁποῖο σήμερα δυστυχῶς δέν ὑπάρχει. Μιά μικρή ἐκκλησία ὑφίσταται μονάχα ἀπό τήν παλιά ἐκείνη δόξα, πού διαλαλεῖ τά περασμένα μεγαλεῖα καί θυμίζει σέ ὅσους τήν ἐπισκέπτονται, μιά ἐποχή σκληρῶν ἀγώνων καί μαρτυρίων, γιά νά ἔχουμε ἐμεῖς σήμερα τό κεφάλι ψηλά καί νά καυχώμαστε γιά τήν Ἑλληνική καταγωγή μας καί τήν ὀρθόδοξη πίστη μας.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx